Happiness is best verwarrend

Vandaag zag ik op LinkedIn een filmpje voorbijkomen over Albert Einstein. Het gaat over zijn visie op geluk. “A calm and modest life brings more happiness then the constant pursuit of success combined with constant restlessness”. Nu worden we tegenwoordig helemaal overspoeld met dit soort teksten en dat roept wat vragen bij mij op. De eerste is: komt dit nog wel aan? Of zijn we inmiddels doof geworden voor al deze wijsheden die met grote regelmaat op ons afgevuurd worden? De tweede vraag is: als dat allemaal zo voor de hand ligt en we dus eigenlijk minder hoeven doen in plaats van meer, waarom doen we dat dan niet?

Is geluk eigenlijk wel maakbaar?

Het lijkt zo simpel. Je minder druk maken over van alles, minder consumptiedrang, meer stilte, meer contact met mensen en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Nog mooier zijn de dingen die het opleveren. Meer rust, echt contact met mensen, een opgeruimd huis, meer geld enz. Nogmaals, waarom doen we het dan niet? Ik ben er zelf ontzettend goed in. In het niet doen van deze zaken die mijn levenskwaliteit naar alle waarschijnlijk enorm vergroten. Het lijkt me echt heerlijk! Rust in mijn hoofd, lekker kunnen lummelen, niet dat eeuwige moeten en streven, niet bij iedere vlaag van verveling weer een nieuw project bedenken (huis verbouwen, training schrijven enz) of meteen de stad in om wat te shoppen… Want laten we eerlijk zijn, echt gelukkig word je daar niet van. Is geluk eigenlijk wel maakbaar?

Van een oppervlakkige search op internet word je ook niet veel wijzer. Deepak Chopra zegt: “Happiness is the ultimate goal”. Eleanor Roosevelt zegt: “Happiness is not a goal, it’s a by product of a life well lived”. Paolo Coelho zegt: “Happiness is the only goal worth pursuing.” En Victor Frankl zegt: “It is the very pursuit of happiness that thwarts (prevents) happiness”… Dus zeg jij het maar…

Misschien is het wel deze verwarring die ervoor zorgt dat we niet massaal in beweging komen. Misschien is onze behoefte aan waardering en goedkeuring wel groter dan ons verlangen naar geluk. Of misschien willen we de verantwoordelijkheid voor ons eigen geluk niet aanvaarden en wijzen we liever de omstandigheden.

Wat vind jij hiervan? Moeten we nu happiness najagen of juist niet? En hoe draag jij bij aan je eigen geluk?